artik bu zulm son bulsun lütfen..
yallvariyorumm..

allah herkesin yardimcisi
ve hepimizden razi olsun

Davamız başörtüsü değil, tesettür davası olmalıdır.

Ne demeli nerden başlamalı bilemiyorum hayat işte diyorsun kurallar var diyorsun ona uygun yaşamak yaşatılmak zorunda bırakılıyorsun aynalara küsmek kendine küsmek en acısı sizin yaşattıklarınız değil yaşatmaya çalıştıklarınız bana acı verirken siz sadece yaşanılan hayatınızdan mesulsünüz değilmi hani duymadığınız gökler ötesinden bir ses sizin duymadığınız ve bizim duymamıza engel olduğunuz olmaya çalıştınız ses …

Şimdi bu sesi duymadığınız için sizi suçlayamam bırakıp gitmemi istiyosunuzya benim sizinle bir sorunum yok da demiycem benim sorunum var zulmedenle sorunum var zulmedilenle değil.
Anlamıyorum haksızlık yaptığınız insan ağlarken onun bir damla gözyaşını ödeyebileceğin izimi zannediyorsunuz daha çok beklersiniz yaptığınız baskı insanın İnancını daha da pekiştirir

Hem sizin benim saçlarımı özgür bırakmaya ne hakkınız var sizin benim saçlarımla ne sorununuz var komiksiniz ya beni anlamaya çalışan insanlar bakakaldığım sadece zarar verriyosunuz hayallerini satın alıyorsunuz insanların geri döndürülebileceği belli değimli

Sizi değiştirme gibi bir fikrim yok ama kendimi sizin etki alanınızda hissetmek zorunda da değilim bu hayatımı ben belirliyorum siz değil kendimle olan sorunları ben çözebilirim sizin bu hayata müdahil olmanız ben istemedikçe pekte mümkün değil bu kadar aciz olduğumuzu düşünmüyorum en azından umudum var.

Her şey bu kadar kötü olamaz değilmi sorunları kendine barikat olarak koymak sorunu büyütüyor. Bu barikatların ortadan kaldırılması insanların yükünüde hafifletecek aslında psikolojisi bozulan insanların kimseye bir yararının olmadığını söyleyebiliriz. Sorunlu kişiler kesin inançlılar mı yaratmak istiyoruz acaba? Baskı grupları hizipler oluşturmak kendi kendimize öcüler yaratıp bunlardan korkmaya başlıyoruz. Sorun bide bizim problemimiz nedenlerini niye dışarıda arıyoruz ki başlı başına etken biziz bizim ortaya koymayı denediğimiz şeyler sorunları ateşler nitelikte sorunu çözmek yerine bunun üzerinden nemalanmaya çalışıyoruz. Biz ve onlar ikilemi yaratıp tarafgirliğe neden oluyoruz. bir yeri tercih etmeye zorluyoruz.ortaya koyduğumuz iki nedenden birini seçmeyene başıboş damgasını yapıştırıyoruz.

Korku girdabındaymış gibi her an etkilenmeye hazırız artık gündelik olaylar bile bize acı vermekte korkuyoruz bunun sonucu ne olur diye asıl nedeni anlayamadığımız için bunun bizi etkileme alanına sahip olacağını düşünüyoruz. Etkilenmek etkilenmemek bu bizim elimizde. Kavrayamadığımız olayların bu böyleymiş, bu böyleymiş diye yorum hakikate talip olduğunu söylüyoruz. İşin dedikodusundaysın biz kendimizden düşündüklerimizden ve inandığımız değerlerde bir eksiklik var. İnandığın değer sana cenneti müjdeliyor zulmedende belliyken bu sorgulama neyin nesi? İnanmak talip olmaksa talip olduğumuzun sınırlarını bilmiyoruz. bu korkunun başka nedeni olamaz kanımca hem hayat boyu buna ulaşma fikri olan onu ideal olana ulaşmaktan feragat ediyoruz. Temelde bir problem bizim asıl olan İnancımızı anlayışta sorunumuz var algılayamıyoruz.

Tamam, söyleyemediklerimiz var şüphesiz ama ya söylediklerimiz çığlık çığlığa susuşlarımız bunlar neyin nesi? Susmak ve derdini hal diliyle anlatmak bu zor olan. Algılayacak kimse yoksa da o beni anlar duruşumuz anlammsızlaşıyor. Anlatmak istediğin susmayla ilişkilendirilebilirse neden konuşma derdini anlatma sorunumuz var. bazen konuşuruz ama hiç bir şey söylemeyiz. Gözyaşlarımızı içimize akıtmalar neyin nesi susup dudak ısırmalarımız isyan hem içimize değilmi eee bu isyan nasıl ortaya çıkacak nasıl ve neden ortaya çıkmalı kavramazsak sorunu çözemeyiz. Anlama, anlamlandırma nasıl olacak ki burada akletmemizde güçlükler doğabilir. Önemli olan özü kavrayabilmek.

Kurtuluş kimsenin sana verebileceği bir şey değil sen onun için caba harcamalısın harekete geçmelisin. Sen kendine ve ona bir şeyler katabilirsin bu sende güçlü olan senin buna dayanabileceğin bir şeydir ve öyle olmalıdır.

Evet, bu güç bizde var ama nasıl harekette nasıl geçmeliyiz ölçümüz ne olmalı?

Boyun vermişliğimizden vaz geçmeliyiz artık bizim kendimizle olan derdimizi kimse çözemez.olayların niteliksizleştirdiği insanları herkesi hoşgörü zinciriyle buluşturmalıyız.Olmak istediğimiz gibi kendimizi en iyi hissedeceğimiz halimizle olabilmek…

Boşlukların altını istediği gibi dolduran insanlar vicdan denen nasibini alamamış insanlar sizin beni anlamanızı beklemiyorum ama dik durmalıyım, dik durmalıyız. İsyan varsa sadece aksimize olmalı aynaları kıralım ki yüzümüz çoğalsın.

Beyaz başörtülü kız, ödül alma sırasının kendisine gelmesi için sahnede bekliyor, diğer arkadaşlarıyla birlikte. Ancak ödül almak yerine, yanına gelen adamın uyarısıyla sahneden inmek zorunda bırakılıyor.

Ağlamamak için elinin tersiyle ağzını kapatmaya çalışıyor kız.

Çıkıp gidecekken birden geri dönüyor büyük bir cesaretle. Kendisini oradan indiren statükoya, iktidar biçimine, yeldeğirmenlerine karşı küçücük bedeniyle, beyaz başörtüsüyle, titreyen sesiyle dev gibi bir soru soruyor.

Takım elbisesinden, oturduğu yerden, oturma biçiminden, saç tıraşından müdür olduğunu anladığımız bir adamın karşısına geçip yakıcı bir soru soruyor beyaz başörtülü kız.

Şimdi ağlıyor. Adam ayağa kalkacak, elini kızın omzuna koyacak, öğretmen şefkatiyle kızı saracak, gözyaşlarını elleriyle silecek. “Gel” diyecek, “Otur şöyle yanıma, ağlama artık. Ben sana izah ederim, konuşuruz kızım, tamam mı?” diyecek. Büyüklerin dünyasının acımasız öfkelerinin sağa sola sıçramalarından söz edecek belki de.

Kızın bu halini gören koyu renk takım elbiseliler, üniformalılar, protokol üyeleri üzülecekler, içlerinden bir şey kopacak ve kızı teselli edecekler. Kız ağlıyor.

Ama hiçbir şey düşündüğüm gibi olmuyor. Olmuyor işte!

Adam istifini bile bozmadan “sen git müdürün gelsin” diyor.

Devletin ağzıyla konuşuyor adam, gri yağlıboyalı duvarların ağzıyla konuşuyor, demir çekmecelerin, masanın üstündeki sümenlerin, teftiş raporlarının, sicil amirlerinin ağzıyla konuşuyor.

Duygusuz, renksiz, sevimsiz ne varsa işte onun ağzıyla konuşuyor.

Gözümün önünden gitmiyor Tevhide’nin yüzü. Salonda büyük adamların karşısına geçip de “neden” diye sorması…

Statükocuların nefret ettiği şeyleri yapıyor; geri dönüyor, soru soruyor, ağlıyor ama yılmıyor. Bu sorulara verilecek yanıtlar yok.

İnsanların elinden son derece hakları olan bir şeyi almanın bir yanıtı yok. Hayali tehlikeler üretip de, küçücük bir kızın yazdığı bir denemeyle hak ettiği ödülü alabilmek için oraya çıkıp, sonra da talimatlarla geri gönderilmesinin bir nedenini bulmak mümkün değil.

Sahneden inip kalbimize giriyor Tevhide. Kararlı adımlarla kalbimizin derinliklerinde sakladığımız diğer kızların yanına gidiyor. Ödül töreninde ağzı kapatılmaya çalışılan, başındaki kep ve örtü alınmaya çalışılan, haddi bildirilmesi için emirler yağdırılanların yanına.

Sahneden indirip de karanlığa gömdüğümüz ne çok çocuk var aramızda!

BUGÜN GAZETESİ ”

biz devleti sadeve ağlatan diye biliyoruz, oysa siz devleti çok farklı biliyorsunuz. iranı tasvip etmiyoruz, burda, bu ülkede istediğimiz şekilde, yaşamımızın üstüne sevgiden ötürü titrenen bir şekilde, vatandaş gibi yaşamak istiyor sadece. bu eğer korkulacak bir zihniyetse korkun o halde. çünkü bizim örgürleşmemiz sizin özgürlük düşüncenizin de sınavıdır, ki özgürlük nedir biliyorsanız eğer. baştaki değil beyin de örtülere hayır!!!